Artykuł sponsorowany
Odpowiednie zabezpieczenie powierzchni w budynkach mieszkalnych wymaga właściwego doboru chemii budowlanej do warunków panujących w pomieszczeniach. Właściwie dobrane farby tworzą barierę mechaniczną przed wnikaniem zabrudzeń, a także zabezpieczają tynk przed rozwojem pleśni oraz pękaniem pod wpływem naprężeń termicznych, dzięki czemu inwestorzy unikają przedwczesnych remontów w obiektach nowo wznoszonych lub modernizowanych.
Podział farb według składu i czasu schnięcia
Farby wodne – akrylowe i lateksowe – charakteryzują się niską emisją VOC oraz czasem schnięcia dotykowego wynoszącym 1–2 godziny. Kolejną warstwę nakłada się po 4–6 godzinach. Sprawdzają się na ścianach wewnętrznych, drewnie i elewacjach o umiarkowanej ekspozycji, a narzędzia myje się wodą bez użycia rozpuszczalników.
Farby rozpuszczalnikowe – olejne i alkidowe – tworzą powłokę odporną na ścieranie i wilgoć. Czas schnięcia dotykowego wynosi 6–8 godzin, a kolejna warstwa jest nakładana po 24 godzinach. Wymagają wentylacji podczas pracy i rozpuszczalnika do mycia narzędzi.
Farby specjalistyczne i ich rzeczywiste właściwości
Farby silikonowe i silikonowo-akrylowe wykazują wysoką odporność na wilgoć oraz promieniowanie UV, przez co sprawdzają się na elewacjach od strony słońca i na ścianach narażonych na deszcz. Farby mineralne (silikatowe) są paroprzepuszczalne i przy prawidłowej aplikacji na tynkach mineralnych wytrzymują kilkadziesiąt lat bez utraty adhezji.
Powłoki epoksydowe i poliuretanowe stosuje się do podłóg garażowych, posadzek warsztatowych i powierzchni narażonych na kontakt z chemikaliami. Utwardzanie trwa 24–72 godziny, a pełna twardość powłoki pojawia się po kilku dobach. Do wnętrz mieszkalnych wybieraj produkty klasy A+ lub o zawartości VOC poniżej 30 g/l.
Parametry techniczne decydujące o wyborze wyrobów ściennych
Weryfikacja parametrów fizycznych na etykiecie chroni przed zakupem produktów o niewystarczającej odporności mechanicznej. Zgodnie z rygorystycznymi normami skandynawskimi bezpieczne emulsje ścienne zachowują poziom VOC poniżej 30 g/l, a dyspersje ceramiczne z pierwszą klasą odporności na szorowanie na mokro znoszą usuwanie trudnych plam bez powstawania nieestetycznych wybłyszczeń na matowej powierzchni. W strefach narażonych na bezpośrednie działanie pary wodnej stosuje się powłoki hydrofobowe zawierające środki biobójcze przeciw grzybom pleśniowym.
Dobór powłok do specyfiki eksploatacji podłoża:
- Ściany w korytarzach oraz salonach wymagają powłok o wysokiej gęstości pigmentów, które tworzą matowe wykończenie i znoszą wielokrotne przecieranie wilgotną szmatką.
- Elewacje zewnętrzne pokrywa się wyrobami silikonowymi lub silikatowymi o podwyższonej odporności na promienie ultrafioletowe, mróz oraz zabrudzenia miejskie.
- Posadzki betonowe w obiektach garażowych zabezpiecza się żywicami epoksydowymi, a czas ich pełnego utwardzenia wynosi od dwudziestu czterech do siedemdziesięciu dwóch godzin, co chroni podłoże przed niszczącym działaniem soli drogowej i olejów silnikowych.
Technika nakładania oraz kalkulacja zużycia materiału
Precyzyjne wyliczenie ilości chroni inwestora przed przestojami oraz niepotrzebnymi wydatkami w trakcie remontu. Praktyczny wzór opiera się na podzieleniu metrażu ścian przez wydajność podaną w karcie technicznej z uwzględnieniem 10–15% zapasu na chłonność tynku, wskutek czego malowanie powierzchni pięćdziesięciu metrów kwadratowych wymaga zakupu nieco ponad siedmiu litrów gotowej emulsji. Starannie dobrane farby aplikuje się w dwóch cienkich powłokach za pomocą wałka z krótkim runem, a narzędzia po zakończeniu pracy wystarczy umyć pod bieżącą wodą.
Rzetelne wykonawstwo i parametry powłok decydują o trwałości wykończenia
Świadomy dobór powłok malarskich oparty na analizie spoiwa, odporności na szorowanie oraz parametrów wilgotnościowych decyduje o sukcesie prac wykończeniowych na polskim rynku budowlanym. Przestrzeganie reżimu technologicznego, prawidłowe gruntowanie oraz aplikacja dwóch równomiernych warstw zabezpieczają ściany przed degradacją mechaniczną przez wiele lat.
